środa, 2 września 2020

Ikona św. Franciszka z Asyżu - relacja z warsztatów

W dniach 18, 20-25 lipca 2020 r. w pracowni Drogi Ikony w Warszawie odbyły się tematyczne warsztaty z ikoną św. Franciszka z Asyżu, w których miałam przyjemność brać udział.



Św. Franciszek z Asyżu jest jedną z tych historycznych postaci, które stale obecne są w naszej kulturze. Jakby stale wędrował naszymi ścieżkami - ze swą wolnością od dóbr materialnych i tymi cnotami ewangelicznymi, które kazały mu przyjąć ubóstwo, pochylić się nad potrzebującymi, nieść miłość Bożą. Nazywany „Biedaczyną z Asyżu” jest postacią fascynującą i inspirującą. Zrozumieli to m.in. współcześni przyrodnicy i ekolodzy, na których prośbę papież Jan Paweł II ogłosił w 29 listopada 1979 r. brata Franciszka patronem ekologów.






„Świętego Franciszka z Asyżu słusznie zalicza się między tych świętych i słynnych mężów, którzy odnosili się do przyrody jako cudownego daru udzielonego przez Boga rodzajowi ludzkiemu. Albowiem on głęboko odczuł w szczególny sposób wszystkie dzieła Stwórcy i natchniony Bożym duchem wyśpiewał ową najpiękniejszą „Pieśń stworzeń”, przez które, szczególnie przez brata słońce, brata księżyc i siostry gwiazdy niebieskie, oddał należne uwielbienie, chwałę, cześć i wszelkie błogosławieństwo najwyższemu i dobremu Panu... My przeto... mocą tego listu na zawsze ogłaszamy św. Franciszka z Asyżu niebieskim patronem ekologów.” (Jan Paweł II, Inter Sanctos)

Od św. Franciszka uczymy się jak czystymi oczyma patrzeć na świat i dostrzegać w nim ślady Boga; uczymy się harmonijnego współżycia z ludźmi i wszelkim stworzeniem: słońcem, ziemią, z każdą rośliną i zwierzęciem. Treści te doskonale przekazuje jego ”pieśń słoneczna” zwana też „Pochwałą wszystkich stworzeń”, której główną myślą jest wielbienie najwyższego, wszechmogącego i dobrego Pana za wszystko, co dał i nadal daje ludziom. Słowami tej właśnie pięknej pieśni zaczynaliśmy każdego dnia pracę nad ikona świętego Franciszka.





Biedaczyna z Asyżu był w średniowieczu niekwestionowanym autorytetem i ulubieńcem wiernych. Od samego początku swojego życia inspirował artystów z całego świata (np. freski Giotta Di Bondone w kościele w Asyżu). Przedstawia się go zarówno jako „zachwyconego Bogiem” jak i najsłynniejszego „miłującego zwierzęta brata”.





I tak też my staraliśmy się przedstawić Świętego na naszych ikonach. Z pomocą prowadzącej Joanny Zabagło powstały oryginalne, piękne przedstawienia. Czasem sprawiało nam trudność malowanie zwierząt i ptaków, ale fachowa pomoc prowadzącej pozwoliła nam iść dalej, aż do ukończenia naszych ikon.




Wybrane przedstawienie św. Franciszka poruszyło do głębi moją wyobraźnię o powstawaniu ikony. Dziękujemy bardzo Joannie i sobie nawzajem, bo był to przepiękny intensywny czas modlitwy ikoną św. Franciszka, twórczości wyrażonej kolorem, formą, rozmowami i zamyśleniem...





Tekst: Jola Synowiec
Zdjęcia: Joanna Zabagło
 

czwartek, 27 sierpnia 2020

VII plener ikonograficzny w Czerwińsku

W tym roku, pomimo pandemii i ryzyka zakażeniem koronawirusem, w ikonopisarskim plenerze Drogi Ikony uczestniczyło 25 osób. I chociaż pobyt w klasztorze Ojców Salezjanów wyglądał trochę inaczej, bo stosowaliśmy odległości społeczne, maseczki, środki dezynfekcyjne itd., to opieka Matki Bożej Pocieszenia w Czerwińsku n./ Wisłą sprawiła, że nasza praca przyniosła dobre owoce i zdrowi wróciliśmy do domów.





Poza pracą nad ikonami mieliśmy okazję poznać historię i zabytki Bazyliki, podziwiać z wieży widoki nadwiślańskie oraz zapoznać się z osobą i dziełem kardynała Augusta Hlonda w jemu poświęconym muzeum – za co jesteśmy bardzo wdzięczni księdzu Szymonowi. Podczas wspólnej lektury zapoznaliśmy się z fragmentami książki pt. „A piękno świeci w ciemności”, będącej zapisem rozmowy z biskupem Michałem Janochą na temat roli piękna i sztuki w chrześcijaństwie, różnic w tradycji Kościoła wschodniego i zachodniego oraz tajemnicy ikony w perspektywie historycznej.





Na zakończenie pleneru pokazaliśmy nasze ikony na wystawie zorganizowanej w wirydarzu. W wigilię święta Wniebowzięcia NMP wzięliśmy udział w tradycyjnej procesji różańcowej ulicami Czerwińska z obrazem Matki Bożej Pocieszenia, a w dniu święta Matki Bożej Zielnej w uroczystościach odpustowych.






A reszta w wypowiedziach uczestniczek spotkania:

„Na plenerze w Czerwińsku nad Wisłą byłam pierwszy raz w życiu i wrażenia z tego miejsca przerosły moje oczekiwania, chociaż byłam tam zaledwie parę dni. To miejsce jest urokliwe i zachwycające. Sama świadomość przebywania w klasztorze Ojców Salezjanów, w takiej bliskości z kaplicą Matki Bożej wprowadzała w mistyczny nastrój i ubogacała przeżywanie wspólnego pisania ikon. Ciągle mam przed oczyma te niezwykłe przestrzenne pracownie z szerokimi oknami z widokiem na Wisłę oraz promienie słońca, które oświetlały dom klasztorny, nasze prace i nas. Najbardziej jednak urzekało piękno spotkania z Bogiem w drugim człowieku, gdyż ciepło, troska, życzliwość, którą okazywali sobie wzajemnie uczestnicy pleneru zapada w pamięć i zostawia radosny ślad w sercu. Chciałam serdecznie podziękować organizatorom pleneru za to wzruszające i nieoczekiwane doświadczenie oraz moc wspaniałych wrażeń. Dziękuję też z całego serca Księdzu Zbigniewowi za piękne i mądre poranne kazania oraz poruszające wieczorne rozważania. Żałuję, że nie dane mi było wysłuchać ich wszystkich. Mam wielką nadzieję wrócić do Czerwińska za rok…” Agnieszka

 

„Jestem wdzięczna za możliwość uczestniczenia w plenerze w Czerwińsku. To piękne miejsce przepełnione modlitwą, serdecznością ojców Salezjanów i wielowiekową historią stwarza atmosferę, w której pisanie ikon daje owoce. Wzajemne wsparcie uczestników pleneru, a także towarzyszenie Ojca Zbigniewa w modlitwie i w pracy nad ikoną było bardzo cenne…” Aleksandra

 

Bardzo serdecznie DZIĘKUJEMY uczestnikom pleneru za życzliwość i pomoc wzajemną, która sprawiła, że czujemy się wszyscy ubogaceni. Mamy nadzieję, że nasze prace pisane pod opieką Matki Bożej Czerwińskiej przyniosą wiele dobrych owoców, które będą się jeszcze pomnażać... i tradycyjnie ZAPRASZAMY za rok!




Ulka, Jola i Piotr
Zdjęcia uczestników

sobota, 11 lipca 2020

Nie opłakuj Mnie, Matko - relacja z warsztatów

Od stycznia do lipca 2020 r. w pracowni Drogo Ikony pracowaliśmy nad dyptykiem „Nie płacz nade Mną, Matko” ukazującym największą tajemnicę chrześcijaństwa: Zmartwychwstanie jako zwycięstwo Chrystusa nad śmiercią. Towarzyszy temu Maryja, która cierpiąc na widok męki Syna, nie utraciła wiary. 

Wyraża to pieśń na Jutrznię Wielkiej Soboty, z której ikona wzięła nazwę: «Nie płacz nade Mną, Matko, widząc w grobie Syna, którego w łonie poczęłaś bez nasienia, powstanę bowiem i wysławię się, i jako Bóg wyniosę w chwale tych, którzy nieustannie w wierze i miłości Ciebie wywyższają».  

Praca szła nam szybko a atmosfera sprzyjała nawiązywaniu przyjaźni. Oto relacje uczestników:
„Opowieści Agnieszki Namiotko w trakcie zajęć przenosiły nas w mistyczny świat najbardziej tragicznych i wzniosłych wydarzeń z życia Jezusa Chrystusa. Tak cudownie się zdarzyło, że kilka osób uczestniczyło w poprzednim warsztacie, mając więc wokół znajome twarze, przemiło nam się razem tworzyło. Agnieszka każdemu z nas poświęcała swój czas i uwagę, nad każdą ikoną pochylała się w skupieniu, słowem, gestem i życzliwą radą pomagając w finalizacji naszych prac. Pełniła rolę nie tylko profesjonalnego nauczyciela, ale także przyjaciela, który pomagał, gdy w czasie pisania ikon przychodziły chwile zwątpienia i kryzysy twórcze. Bycie nauczycielem, przewodnikiem w jakiejś nauce to dar i Agnieszka Namiotko niewątpliwie ten święty dar posiada!” (A.)

„Agnieszka jak zwykle bardzo dobrze przygotowana, chętna do pomocy i dzielenia się wiedzą. Jest rewelacyjna. Potrafi uczyć, w każdym znajduje potencjał i go rozwija. (J.) 

„Dobra atmosfera sprzyjała szybkim postępom. Prowadząca zawsze służyła pomocą i radą oraz wskazówkami technicznymi na każdy temat związany a ikonami, nie tylko z tymi malowanymi na warsztacie.” (T.)

„Bardzo dużą wartością było wsparcie grupy, jej zgranie, wspólne rozmowy i dzielenie się doświadczeniem.” (K.) 

Nasze spotkania były zaplanowane na czas Wielkiego Postu - tak, żebyśmy mogli skończyć nasze ikony przed Wielką Sobotą, ale plany te (jak również wiele innych) pokrzyżowała pandemia.

Na szczęście czas ten dobrze wykorzystaliśmy – najpierw pracując samodzielnie w domu a potem znowu wspólnie – po wznowieniu zajęć. Napotkane trudności stały się dla nas motywacją do działania, a dzięki ciężkiej pracy i wzajemnemu wsparciu wszystkim udało się skończyć ikony.

Oto słowa jednej z uczestniczek: „Bardzo cennym był dla mnie czas pandemii, kiedy odwołano zajęcia. Moje niedokończone ikony zawisły na ścianie i były nie tylko malowane, ale również omadlane. Stały sięBożą Obecnością w moim domu.” (J.)

W czasie kursu dla chętnych przygotowany był wyjazd na krótkie rekolekcje. Wypadł tuż przed zamknięciem szkół i bardzo pomógł przetrwać duchowo ten trudny czas, który później nastąpił. Najlepiej opisać go słowami jednej z uczestniczek: 

„Szczególnie pięknym akcentem i zwieńczeniem tych warsztatów były dni zadumy w Kalei w klasztorze Służebnic Przenajświętszej Krwi, które odbyły się wiosną, na początku marca. Idealnie komponowały się z tematyką ikon i pozwoliły jeszcze głębiej i intensywniej przeżyć ten twórczy czas. Te niezwykłe rekolekcje w kameralnym gronie połączone z Adoracją Najświętszego Sakramentu i modlitwą wstawienniczą były pięknym doświadczeniem i niezapomnianą łaską, która nas spotkała. Myślę, że każda z nas na długo zachowa je w pamięci. W trakcie pisania ikon, zawsze w większym lub mniejszym stopniu przychodzą trudniejsze chwile, doświadczenie mroku, lęku, zwątpienia, zniechęcenia…i dobrze, że przychodzą, są jakby nieodłączną częścią modlitwy z udziałem ikony. Pocieszenia i natchnienia też jej towarzyszą - warto przeżywać te wszystkie wzruszenia i dzięki temu wzrastać w wierze.” (A.)




Mamy tylko ten czas, który został nam dany. Nie czekajmy na lepszy, każdy dzień to nasz szansa. Ksiądz Pawlukiewicz mówił w jednym ze swoich kazań, że trudności i problemy to również ewangeliczny talent, który można zmarnować i można też dobrze wykorzystać. Nie wiadomo, jak w związku z pandemią będą wyglądały następne miesiące, ale wsparcie bliskich ludzi i zaufanie Bogu pomaga pięknie wykorzystać nawet pozornie niesprzyjające warunki (nie tylko w przypadku malowania ikon, chociaż też :).


Tekst i zdjęcia: Agnieszka Namiotko

środa, 10 czerwca 2020

Letnie warsztaty ikonopisania w Poznaniu

Zapraszamy na dwie serie letnich 6-dniowych warsztatów tematycznych w Pracowni Działań Twórczych w Poznaniu prowadzonych przez o. Mateusza Orłowskiego SJ.